Chanelle verliest op jonge leeftijd haar papa en kort daarna haar mémé, de persoon bij wie ze altijd terechtkon. Wanneer ze alleen gaat wonen, vlucht ze voor haar verdriet en eenzaamheid in het nachtleven. Met de steun van haar vrienden en therapie begint ze zichzelf terug te vinden.
Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kan je daarvoor terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be.
Bekijk Chanelle haar verhaal
Ik verloor mijn papa. Daarna ook mijn veilige plek
Ik ben Chanelle. Mijn ouders waren nog jong toen ze mij kregen. Ik woonde vooral bij mijn mama. Mijn papa had het zelf moeilijk en wilde mij niet betrekken bij zijn leven. Daardoor zag ik hem weinig. Mijn mama heeft haar best gedaan, dat wil ik ook zeggen. Maar wat ze kon geven, was niet altijd genoeg.
Van mijn kindertijd herinner ik me weinig. Het is een groot vraagteken waar ik vandaag nog altijd antwoorden op zoek. Wat ik wel weet, is dat ik vaak een ouder miste bij wie ik terechtkon.
Toen ik zeventien was, overleed mijn papa. We hebben niet echt afscheid van hem kunnen nemen. Ik had gelukkig nog mijn mémétje, zijn mama. Als het thuis moeilijk was, ging ik naar haar. Zij was mijn alles.
Nog geen jaar later stierf ook zij. Eerst verloor ik mijn papa. Daarna de persoon bij wie ik altijd kon schuilen. Vanaf toen werd het donker.
Ik kwam thuis en er was niemand
Thuis werd er weinig over mijn verdriet gesproken. Tussen mijn mama en mij ging het niet goed, en ook op school had ik het moeilijk. Ik heb mijn diploma gehaald, maar met de hakken over de sloot. Daarna besloot ik alleen te gaan wonen.
Ik had bijna geen geld. Soms kon ik net de huur betalen en kwam ik na mijn werk thuis zonder eten, drinken of internet. Toch vroeg ik geen hulp. Ik wilde niet toegeven dat ik het niet alleen kon.
Ik ging steeds vaker uit. Niet alleen omdat ik graag feestte, maar omdat ik niet thuis wilde zijn. Daar wachtte de stilte. Buiten waren er mensen, muziek, stemmen. Daar kon ik mijn verdriet voor een paar uur vergeten.
Ik had veel vrienden en voelde me toch enorm eenzaam. Sommige nachten lag ik huilend op de grond en wist ik niet hoe ik verder moest. Maar dan kwam het weekend en ging ik opnieuw uit. Zo hoefde ik er weer even niet aan te denken.
Ik werd iemand die ik zelf niet graag zag
Het feesten nam steeds meer plaats in mijn leven in. Ik was niet altijd omringd door de juiste mensen en maakte keuzes die me verder van mezelf verwijderden.
Het pijnlijkste was wat ik in mezelf begon te herkennen. Alles wat ik eigenlijk haatte aan mijn ouders, deed ik plots zelf. Ik wilde nooit in hetzelfde terechtkomen, en toch zag ik het gebeuren. Ik was voortdurend in strijd met mezelf.
Ik zag mezelf niet graag. Ik gunde mezelf geen goede dingen en durfde nauwelijks te dromen. Een relatie liet ik lange tijd niet toe, omdat ik dacht dat ik die liefde niet verdiende.
Hulp wilde ik ook niet. Wat zou een psycholoog voor mij kunnen doen? Die mensen begrepen toch niet wat ik had meegemaakt, dacht ik. Dus bleef ik doorgaan, ook toen het al lang niet meer ging.
Iedereen noemde me sterk, ik wou gewoon dat iemand zag hoe slecht het ging
Na een ingrijpende gebeurtenis tijdens het uitgaan, waar ik zelf gelukkig niets meer van weet, besefte ik dat ik zo niet verder kon. Ik kreeg hulp aangeboden. Eerst wilde ik weigeren. Mijn vrienden moedigden me aan om het toch te proberen.
De gesprekken en de behandeling waren intens, maar ze deden me goed. Voor het eerst kreeg ik een beetje hoop. Ik ben die psycholoog nog altijd dankbaar. Later zocht ik verder naar hulp, ook wanneer het met een andere psycholoog minder klikte.
Maar herstel ging niet in één rechte lijn. Mensen zeiden vaak: “Jij bent zo sterk, Chanelle.” Omdat ik zoveel had meegemaakt en er nog stond. Ze bedoelden het goed, maar het maakte het moeilijk om te zeggen dat ik niet sterk wilde zijn. Dat het echt niet goed ging.
Op een bepaald moment zat ik er helemaal door. Ik vertelde mijn beste vrienden dat ik niet meer wilde leven. Zij bleven bij mij en hielpen me door die periode heen. Ik wilde het leven eigenlijk wél zien zitten. Ik wist alleen niet meer hoe.
De muziek bracht me dichter bij mijn papa
Toen ik niet langer voor alles kon weglopen, kwam veel verdriet alsnog naar boven. Ik kreeg paniekaanvallen. Soms werd zelfs buitenkomen moeilijk.
In die periode kwamen mijn katten in mijn leven. Ik haalde ze van straat, maar zij hebben mij ook gered. Dankzij hen kwam ik niet meer thuis in een leeg huis. Er wachtte iemand op mij.
Ook muziek kreeg een bijzondere betekenis. Ik had ooit gezegd dat ik DJ wilde worden, maar geloofde er zelf nauwelijks in. Mijn eerste mengpaneel liet ik verstoffen. Tot een vriend meer vertrouwen had in die droom dan ik. Ik leerde de basis en bleef tijdens de lockdown oefenen. Een filmpje op sociale media leidde tot mijn eerste boeking. Later mocht ik onder meer op Rock Werchter en Tomorrowland draaien. Soms kon ik haast niet geloven dat ik daar stond.
DJ zijn was voor mij meer dan muziek. Mijn papa was gekend in de Gentse scene. Via het draaien ontmoette ik mensen die hem hadden gekend. Het hielp me om mijn verdriet een plek te geven en me toch nog even dicht bij hem te voelen.
Tijd voor andere dromen
Ik heb mooie jaren als DJ gehad, maar ik ben ermee gestopt. Als ik verder wil groeien en bepaalde dingen achter me wil laten, voelt het voor mij juist om ook dat hoofdstuk af te sluiten. Het was een moeilijke beslissing, juist omdat de muziek zoveel voor me betekend heeft.
Nu zoek ik uit wat me op een andere manier gelukkig maakt. Ik ontdek fotografie en begon een wandelclub. Alleen wandelen liet me soms te veel nadenken; samen met anderen wordt het een moment om buiten te komen en te praten.
Mijn vriendinnen kennen me al sinds mijn tienerjaren. Ze hebben de moeilijke jaren meegemaakt en zijn gebleven. Voor mij zijn ze familie. Intussen heb ik ook een vriend die goed voor me zorgt en veel geduld met me heeft.
Ik ga nog altijd in therapie. Mijn verhaal vertellen is deel van hoe ik probeer te verwerken wat ik heb meegemaakt. Ik hoop ooit zelf moeder te worden. Ik wil de cirkel doorbreken en mijn kind geven wat ik zelf zo vaak heb gemist. Maar eerst wil ik mezelf de tijd geven om te helen.
Ik ben er nog niet, en dat hoeft ook niet. Vroeger dacht ik dat ik geen goede dingen verdiende. Vandaag durf ik opnieuw te dromen.
Denk je aan zelfmoord en heb je nood aan een gesprek, dan kan je daarvoor terecht bij de Zelfmoordlijn op het nummer 1813 of via www.zelfmoord1813.be.
